مهندسی استراتژی: بنایی که در برابر طوفان‌ها فرو نمی‌ریزد

وقتی از «مهندسی استراتژی» صحبت می کنیم، یعنی باید ساختار فکری مان را لایه بندی کنیم. این ساختار، یک سیستم متصل و پیوسته است که از قلب سازمان شروع شده و به بازار ختم می شود. هر لایه، پیش نیاز لایه بعدی است و اگر یک لایه ناقص باشد، کل ساختمان استراتژیک شما با اولین تکان بازار فرو می ریزد. در مهندسی ارزش، ما همواره شاخص «کارکرد به هزینه» را بررسی می کنیم. اگر هزینه اجرای یک بخش از استراتژی شما، بیشتر از ارزش افزوده ای است که ایجاد می کند، آن بخش «زائد» است و باید حذف شود.

این ساختمان با لایه «تشخیص» آغاز می شود. تشخیص، بی رحمانه ترین بخش کار است. شما باید با نگاهی جراح گونه به وضعیت فعلی نگاه کنید. آیا مشکل اصلی شما نقدینگی است؟ یا شکاف مهارتی؟ اگر تشخیص شما بر مبنای توهمات باشد، یا بخواهید حقایق تلخ را با کلمات زیبا بپوشانید، کل ساختمان کج بالا می رود.

پس از آن، نوبت به «سیاست راهنما» می رسد. سیاست راهنما، مانند یک قطب نما در طوفان عمل می کند. به تیم می گوید در مواجهه با رقبای قدرتمند، ما چه موضعی می گیریم. آیا روی «قیمت ارزان» رقابت می کنیم یا «کیفیت بی رقیب»؟ این انتخاب، تمام مسیر را روشن می کند.

سپس، نوبت به «اقدامات منسجم» می رسد. اقدامات منسجم یعنی اینکه اگر سیاست شما کیفیت برتر است، واحد خرید شما حتی در زمان گرانی مواد اولیه، حق ندارد به سراغ جنس بی کیفیت برود. اینجاست که «تخصیص منابع» اهمیت می یابد. استراتژی بدون «پول و زمان»، فقط حرف است. تخصیص منابع، یعنی شما از بخش هایی که نقش کلیدی ندارند، بودجه بگیرید و به بخش هایی بدهید که قرار است شما را به هدف برسانند. در نهایت، «حلقه بازخورد» قرار دارد؛ موتوری که سیستم را زنده نگه می دارد. در بازار بی ثبات، استراتژی ثابت، یک اشتباه مهلک است. شما باید سیستمی داشته باشید که هر ماه، فرضیات اولیه تان را با واقعیت بازار چک کند.